نقل است که مالک دینار، این آیه «ایاک نعبد و ایاک نستعین» خواندی، زار بگریستی. پس گفتی:

اگر این آیت از کتاب خدا نبودی، و بدین امر نبودی (چون در نماز واجب است این آیه خوانده شود) هر گز نخواندمی. یعنی: می گوییم که «تو را میپرستیم» و به یقین خود (نفس) را میپرستیم و میگوییم: «از تو یاری خواهیم» و به این در و آن در میرویم و از هر کسی شُکر و شکایت مینماییم.
(تذکرة الأولیاء، عطار نیشابوری)