کانال تلگرام وبلاگ

شعر

جـمال یــار نـدارد نقاب و پرده ولی  ............ غــبار ره بنـشان تا نــظر توانی کرد

تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون ............ کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد

حافظ

حکایتی از فروتنی

شـنيدم کـه وقتی سـحرگاه عــيد  ............  ز گــرمابه آمــــد بـــــرون بايــــزيـد

يکی طشت خـاکسترش بی خـبر  ............ فــرو ريــختند از ســـرايی به ســـر

هـمی گفت شوليده دستار و موی  ............ کف دست شــکرانه مالان به روی

کـه ای نفس! مـن در خور آتـــشم  ............ به خاکــستری روی درهم کـشم؟

 

بوستان سعدی - باب چهارم

شعر

ای درونــت برهــــنه از تقــــوا ............ وز بــــرون جامــــۀ ریـــا داری

پــردۀ هــفت رنـگ در مگـــذار ............ تــو کـــه در خانه بـــوریا داری

سعدی

رباعی

در كـون و مكان فاعــل مخـتار يكی است ............ آرنــده و دارنــــدۀ اطــــوار يكــــی است

از روزن عـــقـل اگـــــر بــــرون آری ســـر ............ روشن شودت كين همه انوار يكی است

شاعر: از عرفا

شعر

مـوجـود بحـق، واحــد اول باشـد ............ باقی همه موهوم و مخیل باشد

هـر چیز جز او کـه آید انـدر نظرت ............ نقـش دومین چـشمِ احول باشد

 

خواجه نصیرالدین طوسی

طنز

هارون به بهلول گفت: دوست ترین مردمان در نزد تو کیست؟
گفت: آنکه شکمم را سیر سازد.
گفت: من سیر سازم، پس مرا دوست خواهی شد یا نه؟
گفت: دوستی نسیه نمی شود!

(عبید زاکانی)

رباعی

هرگـــز دل مــن ز عــلم محــروم نشد ............ کـــم مــــاند ز اســرار که معلوم نشد
هفتاد و دو سال فکر کردم شب و روز ............ معلومــم شد که هيـــچ معلـــوم نشد

خیام

رباعی

دل، جــز ره عشـق تــو نپــويد هــرگز  ........  جــز محــنت و درد تـــو نجــويد هــرگز
صحراى دلم عشق تو شورستان كرد  ........  تا مِــهر كـــسى دگـــر نــرويـد هــرگز

ابوسعيد ابوالخير

رباعی

افسوس که سرمایه زکف بیرون شد .......... در پای اجل بسـی جـگرها خون شـد
کس نامد از آن جهان که پرسم از وی .......... کــاحـوال مـسافـران دنیـا چـون شـد

خیام

رباعی

در گـوشهٔ انـزوا خـزیدن خـوش تـر .......... پـیوند ز غـیر حـق بـریدن خوشـتر
ای فیض مـکن علاج گوشَـت زنهار .......... کـافسانۀ دهـر ناشنیدن خوشـتر

فیض کاشانی

مطرب عشق

مُطرب عـشق عـجب سـاز و نــوايی دارد   ...........  نقـش هـر نغـمه  که زد راه به جـايی دارد
عــالم  از  نـالــه عُــشاق  مــبادا  خــالی  ...........  کـه خوش آهنگ و فرح ‌بخش هـوايی دارد

حافظ

اوقات عمر

عــمری بــه غـــمِ دنـيی دون مــی گــذرد ............ هــر لـحظه ز ديـده اشكِ خون مـی گــذرد
شب، خفته و روز، مست و هر صبح، خمار ............ اوقـــاتِ عــزيز بــين كــه چـون مـی گــذرد

خواجه عبدالله انصاری

رباعی از ابن سینا

دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت  ..............  یک موی ندانست ولی موی شکافت
انـدر دل مـن هــزار خورشـید بتـافـت  ..............  آخـــر بــه کـمــال ذره ای راه نیـافـت

شیخ الرئیس، ابوعلی سینا

بیگانه و آشنا

زاهـد به کـرم، تو را چو ما نـشـناسـد ........... بیـگـانه تـــو را چـو آشــنا نـشـناســد
گـفتی کـه گـنه کـنی به دوزخ برمـت ........... این را به کسی گو که تو را نشناسد

(دیوان ابوسعید)

کم گوی

کم گوی و بجز مصلحت خویش مگوی ........... چیزی کـه نپرسند تو خود پیش مگوی

دادند دو گــوش و یک زبانــت ز آغـــاز ........... یعــنی دو بشــنو و یکــی بیش مگوی

دانهی مـعنی

ای برادر! قصه چون پیمانه است ........... معنی اندر وی بسان دانه است
دانهی مـعنی بگـیرد مــرد عــقل ........... ننگـرد پیـمانه را گـر گــشت نقل

(نقل مولانا در مثنوی)

ما را بس

بنشــين بر لــب جــــوى و گـــذر عــمـر ببــين ........... كـــاين اشــارت ز جــهـان گـــذران ما را بس
نقـــــد بــازار جــــهـــان بنگــــر و آزار جــــهان ........... گر شما را نه بس اين سود و زيان ما را بس
يار با مــــاست چه حاجــت كه زيـادت طلبيم ........... دولت صـــحبت آن مــــونس جـــان ما را بس

(حافظ)

اعجاز مسیحا

گفتی که ز خود گم شو، تا راه به خود یابی ........... تـفـسـیر نمـیدانــم، این رمـز و مـعــمــــا را
هــر بار کـه مـن مــردم، صـد جان دگـر بردم ........... احصـــا نتوان کــردن، اعجـــاز مــســیحـــا را

(سید قاسم انوار)

عـلم لـدنّی

دل گــفت مــرا عـلم لـدنّی هـــوس اسـت ........... تـعـلـــیـم کــن، تـو را اگـر دسـتـرس اسـت
گـفـتـم کـه الـف، گفت دگـر؟، گـفتم هـیـچ ........... درخانه اگر کس است یک حرف بس است

(عبدالرحمان جامی)

* این ابیات را به گونه های مختلفی ذکر کرده اند.

همه هست

بر مــــا رقـــم خـــطـا پـرســـتـی همه هست ........... بدنامی و عشق و شور و مستی همه هست
ای دوســــت چــــو از مــــیـانـه مـقـصود توئی ........... جای گله نیست چون تو هــستی همه هست

(مولانا دیوان شمس)

آدم آورد ...

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق ........... کـه در ایـن دامـگـه حـادثه چـون افـتـادم
من مـلـک بـودم و فردوس برین جایم بود ........... آدم آورد در ایــــن دیــــر خـــراب آبــــادم

(حافظ)

آتش میخانه

سـینه از آتـش دل در غم جانانــه بسوخت ........... آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت
خـــرقهی زهــــد مــــرا آب خــرابــات بــبرد ........... خـانـهی عــقل مـرا آتـش مـیخانه بسوخت

(حافظ شیرازی)

نه تو، نه من

اســرار ازل را نـه تـو دانـی و نـه مـن ........... وین حرف معما نه تو خوانی و نه من
هـسـت از پس پرده گفتگوی من و تو ........... گـر پـرده بر افتد نه تو مانی و نه من

(خیام)

ای دوست

مـا دل به غم تو بسته داریم ای دوست ............. درد تو به جـان خـسته داریم ای دوست
گـفتی کـه به دلشـکسـتـگان نزدیـکــم ............. ما نـیز دل شـکـسـتـه داریـم ای دوست

(مرشدی کاشانی)

کلید گنج مقصود

سـحـر بــا بـاد مـیگفـتم حـدیــث آرزو مـنـدی ........... خـطاب آمـد که واثـق شـو به الـطاف خداوندی
دعای صبح و آه شب، کلید گنج مقصود است ........... بـدین راه و روش مـیرو کـه بــا دلـدار پـیونـدی

(حافظ شیرازی)

مـژدهی دلـدار

ای صبا، نکهتی از خـاک ره یـار بیار ........... ببـر انــدوه دل و مــژدهی دلـــدار بیار

نکـــتـهی روحفــزا از دهــن یــــار بگو ........... نامهی خوشخبر از عالم اسرار بیار

 (حافظ)

تا که انسـانت کنند

بـندگی کن تا که سلطانت کنند ............. در بســاط قــرب مـهمــانت کنند

خـوی حیوانی سـزاوار تو نیست ............. ترک خو کن تا که انسـانت کنند

(به نقل از جوهری صاحب خزائن الاسرار)

نیاز

با صـــنع تو هر مــورچــه رازی دارد ............ با شوق تو هر سوخته سازی دارد

ای خالق ذوالـجلال، نـومـید مــکـن ............ آن را کـه به درگـهـت نیـــازی دارد

(خواجه عبدالله انصاری)

مست بوی تو

خدای را بندگانند که اگر بهشت با همه زینت ها بر ایشان عرضه کنند، ایشان از بهشت همان فریاد کنند که دوزخیان از دوزخ. (بایزید بسطامی)

(تذکرة الاولیاء، عطار نیشابوری)

در آن نــفس کـه بـــميرم در آرزوی تـــو باشـم           بدان امــيد دهـم جـان که خـاک کوی تو باشم
به وقـت صبح قـيامــت کـه سـر ز خـاک بر آرم           به گفتگوی تو خيزم به جـست و جوی تو باشم
به مـجمـعی که در آيـند شاهــدان دو عـــالـم           نـظر به ســـوی تـــو دارم غــــلام روی تو باشم
حـديـث روضـــه نــگـويــم گـل بـهـشت نبـــويم           جمـال حـــور نـــجويـــم دوان به سوی تو باشم
بـه خـوابگاه عـدم گر هــزار ســـال بخــســبم           به خواب عافـيت آن گه بــه بوی مـوی تو باشم
مـی بهــشت نـنـوشم ز جـام سـاقي رضــوان           مرا به باده چه حاجت که مسـت بوی تو باشم
هــزار باديـه ســـهل اســت با وجــود تــو رفتن          اگر خــلاف کــنــم ســــعديا بـه سـوی تو باشم

(سعدی)