شـنيدم کـه وقتی سـحرگاه عــيد  ............  ز گــرمابه آمــــد بـــــرون بايــــزيـد
يکی طشت خـاکسترش بی خـبر  ............ فــرو ريــختند از ســـرايی به ســـر
هـمی گفت شوليده دستار و موی  ............ کف دست شــکرانه مالان به روی
کـه ای نفس! مـن در خور آتـــشم  ............ به خاکــستری روی درهم کـشم؟
 
بوستان سعدی - باب چهارم