۩ حکمت، حکایت، روایت ۩

«خواجه نصیرالدین طوسی (قدس سره) علامه بزرگ روزگار خودش بوده است ... و پس از عمری خدمت و مجاهدت در راه خدا در واپسین لحظه های عمر خویش، به شاگردانش سفارش می کند که او را در کاظمین و در جوار مرقد مطهر امام کاظم و حضرت جواد(علیهماالسلام) دفن کنند و سفارش می کند جمله ای که مبنی بر بزرگ داشتن او باشد بر سنگ قبر نوشته نشود. شاگردان او اصرار می کنند تا آیه یا حداقل بیتی از اشعارشان را روی سنگ قبر بنویسند تا آیندگان صاحب قبر را بشناسند. اما خواجه نصیر می فرماید:

«تنها اسم مرا روی سنگ قبر بنویسید زیرا وقتی قبر من در جوار این دو امام است شایسته نیست جمله ای مبنی بر بزرگداشت من روی قبر نوشته شود. اگر هم خواستید چیزی بنویسید، این آیه از قرآن کریم باشد: وَ كَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَيْهِ بِالْوَصيدِ؛ و سگ آنها دستهای خود را بر دهانه غار گشوده بود» (سوره کهف، آیه 17؛ مربوط به حکایت اصحاب کهف و سگ آنها است که در دم غار نشسته بود).

با آن همه عظمت و آن همه خدمات علمی و فرهنگی به عالم تشیع، می گوید: «من همچون سگ اصحاب کهف در آستانۀ مزار ائمه در شهر کاظمین زانو زده ام».

(دلشدگان: شرح حال و کرامات اولیاء الهی، ص97)

* گویند خواجه نصیر هنگام وفات، درباره‌ دفن‌ و کفن‌ خویش‌ با یاران‌ و نزدیکانش‌ مذاکره‌ کرد، گفتند: مناسب‌ آن‌ است‌ که‌ در جوار حضرت‌ علی‌(علیه السلام) دفنش‌ کنند. او گفت‌ مرا شرم‌ آید که‌ در جوار‌ امام‌ کاظم (علیه السلام) بمیرم‌ و از آستان‌ او به‌ جای‌ دیگر برده‌ شوم.