از «صفدى» پرسيدند درباره اين سخن قيس (كه مى گويد):

«هنگامى كه نماز مى گزارم، تو را به ياد مى آورم و [آنگاه] نمى دانم كه دو ركعت نماز گزارده ام يا هشت ركعت.» و اينك مناسبت ميان «دو» و «هشت» چيست؟

گفت: مثل اين است كه از زيادى خطا و مشغولى انديشه، ركعت ها را به انگشت مى شمرده. سپس مبهوت شده و ندانسته است كه آيا انگشت هاى بسته را نماز گزارده است يا انگشت هاى باز را!

(کشکول شیخ بهایی)